شبی پر ستاره

یاد دارم شبی پر ستاره را

                                 که قاصدک دلم را سوار بر نسیم رها کردم

و چه زود ستاندم آه خویش را

در این سرای غربت و روزگار آرزوها

گم کرده ایم شب را و ستارگانش را

قاصدکها را فراموش کرده ایم

نسیم دیریست صورتمان را نمی نوازد

و خسته از هوای شرجی

                               مانده در راهیم

چشمانم را می بندم

                           و چشم دلم را می گشایم رو به آسمان

که غروب آرزوها را باید در طلوع خورشید جستجو کرد