هیاهوی ناگفته ها

گفتم مانده ام در راهی پر از سنگلاخ و رفتن نمی توانم

گفت من هستم همیشه ،

                                     و تو را خواهم برد سوار بر ابر

دل خوش کردم و راهی شدم

 

اکنون مانده ام با پایی پر  آبله

نه ماندن می توانم و نه رفتن

آفتابی نمی بینم

و  آیا می توان در ظلمات سفر کرد؟

 

روحم مرده است بی آن که کسی بداند

گوشی مرا نمی شنود

در هیاهوی ناگفته ها ، گرفتار آمده ام

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بد حالان و خوش حالان شدم

 

هر کسی از ظن خود شد یار من

از ضمیر من نجست اسرار من

 

سر من از ناله من دور نیست

لیک چشم و گوش را آن نور نیست

 

مزار خویش

بر مزار خویش نشسته ام

و می گریم بر روزهایی که بر من گذشته است

به یاد می آورم روزی را که ماندم زیر باران ، تنها

هم نوا شدم با ابر

              همراه با آذرخش سوختم و باریدم

 

و آنروز را که

یخ زدم در سایه آفتاب سوزان

و...

گذراندم بهار را به خزان

و سپری شد تابستان به سردی زمستان

 

آری

این چنین گذشت روزگارم به سیاهی

احیایی باید

من مرده ام

در گورستان تاریکی مدفونم

کسی حتی بر مزارم گذر نمی کند

آیا فرا خواهد رسید آن زمان که  اسرافیل بر صور خود بدمد

                                                                     از خاک غفلت سربرآرم ؟

                                                                      و ببینم آنچه نادیدنی است ؟

 ماندن جایز نیست

                 احیایی دیگر باید

امید است که تن مرده خویش را زندگی بخشم

                                                                  فانوس خیس