کوچه های کودکی

قدم می زنم در کوچه های کودکی

می بینمش سوار بر چرخ ، شادمان...

رکاب می زند به سختی ، ولی همچنان مشتاق است بگذرد از کوچه ها و خیابانها

خسته و زخمی می شود ،  بی آنکه حس کند

 و تنها به پرواز می اندیشد با فرفره اش آنسان که بی محابا می دود در مسیر باد .

و می نشیند بر کشتی کاغذی اش و می رود ...

 غرق می شود  اما باز به ساحل باز می گردد و کشتی دیگری می سازد.

 

کوچه به انتها می رسد باید برگردم به اکنون و بیابم فرفره ام را

تا شاید به پرواز درآید بار دیگر  بال شکسته ام

باید رکاب زد سخت ، بر چرخ زندگی ...

و سوار شد بر کشتی تقدیر تا .....

                                              شاید روزی به ساحل آرامش رسید.

                                                                                        فانوس خیس

گاهی ...

گاهی طوفانی ام ، سهمگین

                      دیوانه وار می چرخم ، فرو می ریزم خانه دلها را

باید آفتابی براید تا آرام گیرم

 

گاهی آتشم ، سوزان

              بی پا و سر می شوم ، خاکستر می شوم ، روشن می کنم قلبها را

باید بارانی ببارد تا اندکی خاموش گردم

 

گاهی آب ام ، زلال

             روان می شوم و می شویم چشم ها را

آه اگر گل و لای با من همراه گردد

 

گاهی خاکم ، غریب

           می نشینم بر بلندای تنهایی و نظاره می کنم دل خویش را

کو فرهادی تا فرود آیم

 

باید خاک شد  ،  آب شد  ،  سوخت و سوار بر باد و طوفان رسید بر قله آسمان

                                                                                                    نوشته : فانوس خیس